حتی نـسـیم با ادب اینجا وزیـده است            خورشید، نور تازه از این خانه چیده است

جایی که ابرهای جهـان نیز با وضو            هر بار روی پنجـرۀ آن چکـیده است

جایی که قلب کوچک دنیا تمام عـمر            تنها به عشق خانۀ زهـرا تـپـیده است

از عطر و بوی سفرۀ زهراست بی‌گمان            نانی اگر به سفـرۀ انسان رسیده است

ای کینه! با لگـد در این خانه را نزن            این خانه خنده بر لبـمان آفـریده است

از ترس، شعـله‌ها در خانه شتـابـناک            خود را به سوی مادر هستی کشیده است

آهـستـه‌تر قـدم بزن ای کوه بر زمین            در ناکجای خـاک، گـلی آرمیده است